Ulur ne karige

Jam ulur ne nje karige druri, paksa e vjeter por e rehateshme, dhe para syve te mi shtrihet nje pamje qe duket si nje pikture e gjalle. Ajri eshte i paster, i fresket, dhe e ndjej si me mbush kraharorin me qetesi. Degjoj nje heshtje te bute, te nderprere vetem nga ndonje fllad i lehte qe leviz deget e zhveshura te pemeve perreth meje.

Perpara meje shtrihet nje fshat i vogel, me shtepi te mbuluara me cati te kuqe, te vendosura ne menyre te crregullt ne shpatin e malit. Rruget duken te ngushta, sikur fshehin histori te vjetra dhe hapa te shumte njerezish. Ne mes te tyre dalloj nje objekt kulti, qe qendron i qete, si deshmitar i kohes dhe i jetes se ketij vendi.

Syt e mi ngjiten me tej, drejt shkembinjve te ashper qe ngrihen madheshtor mbi fshat. Ngjyrat e tokes dhe gurit perzihen me gjelberimin e rralle, duke krijuar nje kontrast te bukur dhe te eger njekohesisht. Ne horizont, malet shtrihen si nje perde e pafund, disa prej tyre ende me bore, sikur ruajne sekretet e dimrit.

Qendroj ketu dhe mendoj sa e thjeshte dhe e vertete duket jeta ne kete pamje. Larg zhurmes, larg nxitimit, cdo gje ketu duket se leviz me ritmin e vet. Ne kete moment, ndihem i lidhur me natyren dhe me nje qetesi te thelle qe nuk e gjej shpesh ne jeten e perditshme.