Pranvera shume e hershme

Ne heshtjen e maleve mesoj artin e jetes. Edhe pse fshatrat po zbrazhen, kujtimet dhe malli per vendlindjen me mbajne gjalle shpirtin dhe shpresen. Cdo gur, cdo rruge dhe cdo ardhje ketu me kujton se rrenjet nuk harrohen lehte.

Nuk dorezohem perballe harreses. Mbaj me vete historine, mundin dhe dashurine e brezave qe jetuan ketu. Edhe kur shtepite heshtin, zemra ime flet per kete vend. Ashtu sic besoj se flet edhe zemra e shume te tjereve!

Malli me kthen gjithmone, qofte me mendje apo me turp. Ne kujtime gjej force, ne perkujdesje dhe duke punuar gjej shprese, sepse sa here qe vi ketu une gjej kuptim. Elhamdulilah!

Sa kohe qe rrah zemra per vendlindjen, fshati im jeton brenda meje. Ketu ndryshe marre fryme, literalisht, ketu ndodhen ai tokezimi (earthing sic i thon) ndryshe, jame nje me ate qe me rrethon.