Fisnikrija eshte pune e madhe

E keni degju me siguri ate meselen, kur nje luan po flinte dhe nje mijush i vogel vrapoi mbi te dhe e zgjoi nga gjumi. Luani e kapi miun dhe u bó gati ta hante. Miu iu lut: “Ju lutem, ma kurseni jeten. Jam aq i vogel sa nuk ia vlej as per nje kafshim. Nese me lini te lire, ju premtoj se nje dite do t’jua shperblej.”

Luani per moment u tall — si mund ta ndihmonte ndonjehere dicka kaq e vogel ate? Po megjithate, vendosi ta linte miushin te lire qe te shkonte. Por, pak dite me vone, luani pa pritmas ra ne kurthe, ai u ngatrrua ne rrjeten e nje gjuetari. Luani filloj te ulerinte nga zemerimi, i bllokuar dhe i pafuqishem.

Duke degjuar ulerimen e luanit, miushi vrapoi menjehere. Ai me dhembet e tij te mprehte gerryejti nyjet e rrjetes — fije pas fije — derisa e çliroj luanin. Miushi realizoj prmetimin!

Prandaj miq, fisnikrija eshte pune e madhe! Nuk duhet qendruar mendjemadh sado te fuqishem te jemi, sado pushtet te kemi! Çdo kushi ka vleren, ka meriten e vete! Te ruajm bujarin, te shmangim kopracin, te fisnikrohemi!